Collected stories, published in 1970.

Het spiegelbeeld in het water

In het oppervlakte van een snelle stroom zie je geen spiegelbeelden, noch van nabij, noch van veraf. Zelfs als hij niet troebel is, zelfs als hij niet schuimt, dan nog zijn de spiegelbeelden in het voortdurend rimpelende en rondwoelende water onbetrouwbaar, vaag en vreemd. Pas wanneer de stroom na een lange weg door rivier na rivier de brede stille monding bereikt, tot staan is gekomen in een kleine baai, of in een meertje waar de golven niet huiveringwekkend koud zijn, dan pas zien wij in de waterspiegel ieder blaadje van een boom op de oever, elk pluimpjevan een ragfijne wolk, en de met blauw overgoten hemeldiepte. Net zo is het met jou en mij. Als wij de onsterfelijke zuivere waarheid tot nu toe helemaal niet zien, als wij er nog steeds allerminst een weerspiegeling van zijn, is dat dan niet, omdat wij ons nog ergens heenbewegen? Omdat wij nog leven?…

Het houtvuur en de mieren

Ik gooide een vermolmd stuk hout in het vuur, maar ik had niet gezien dat het van binnen vol mieren zat. Het hout ging knappen, de mieren stroomden eruit en begonnen wanhopig te rennen. Ze renden over de bovenkant en krompen ineen terwijl ze verbrandden. Met een haak rolde ik het stuk hout weg uit het vuur. Veel mieren ontsnapten nu aan het gevaar, ze vluchtten naar het zand en de dennenaalden. Maar wat vreemd: ze renden niet weg van het houtvuur. Nauwelijks waren ze van hun schrik bekomen, of ze maakten rechtsomkeert, liepen wat in het rond en – werden door een of andere kracht teruggetrokken naar het verlaten Vaderland! Velen van hen renden het brandende stuk hout weer op, liepen er rusteloos over heen en weer en kwamen om.